Zomer van 2016: gluren = genieten!

Stationsstraat, Sint-Niklaas-13

Ik heb de afgelopen zomer alles wat ik van Arnon Grunberg in mijn kast heb staan voor een tweede keer herlezen. Op de terugweg van het dorp Watou botste ik ter hoogte van Bissegem op een waarheid als een Hollandse koe: “Er zit zonder meer genot in het gluren”. Op pagina 310 van het uitstekende Kamermeisjes en soldaten.bedoelt Grunberg daar het lezen van dagboeken mee, maar naar mijn gevoel is de stelling of observatie (want Arnon Grunberg is vooral een vlijmscherp observator) breed toepasbaar. Of het nu over lezen, reizen of praten met anderen gaat.

Hoe leven anderen? Dat is de diepe drijfveer die Grunberg het hele boek lang aan de gang houdt. Of het nu over couchsurfers, kamermeisjes of soldaten in Irak of Israël gaat: nieuwsgierigheid prikkelt de schrijver… en de lezer in zijn kielzog. Bijzondere romans zoals Tirza en De asielzoeker zijn daar een gelukkig gevolg van.

Wat Gluren bij de buren betreft, deze zomer heb ik ontdekt dat je dat ook probleemloos in eigen land kan. Je hoeft niet eens de landsgrens niet over te steken. Op het Kunstenfestival Watou werd ik ontroerd door de gedichten van Remco Campert, Jotie T’Hooft en Gerrit Komrij. Vooral Over de gekte van een vrouw, de debuutroman van Astrid Roemer, een schrijfster verbonden met Suriname, kleefde zeer intens aan mijn ribben.

Ook Voor God en Geld, de tentoonstelling in het Caemersklooster in Gent, stond gelijk aan een verrukkelijke brok geschiedenis die met prachtige kunstwerken aantoonde hoe de Gouden Eeuw van de Zuidelijke Nederlanden in de 17de eeuw opschoof naar de meer Noordelijke Nederlanden of hoe Amsterdam van een vissersplekje naar een wereldstad evolueerde.

Ook in Hamme op een meezingevenement naar aanleiding van 11 juli gaf het Hamse koor De Stemband op een creatieve manier expressie aan Verdronken Vlinder van Boudewijn de Groot en 32 jaar van Doe Maar. Met alle respect voor de fans van Will Tura, maar dat kon me meer bekoren dan Ik mis je zo en Hopeloos, de ‘Arthur Blanckaert-klassiekers’ bij uitstek.

Kortom, in tegenstelling tot mijn prospectie voor Wit-Rusland in 2014 (waar ik met een vergrootglas naar Belarussische boeken en mensen moest zoeken) gaat het met Nederland vanzelf. Of ik nu naar Hamme, Gent of Watou trek; het kruist mijn pad voortdurend.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *