Een netwerk van Vrienden op de Fiets

Elly heeft haar hele carrière urine van zwangere vrouwen verzameld. Het farmabedrijf waarvoor ze werkte, gebruikte het als grondstof voor de behandeling van IVF (de hormonen werden eruit gefilterd). Sinds een jaar of drie jaar doet Elly mee met Vrienden op de Fiets, omdat ze “geïnteresseerd is in de drijfveren en de verhalen van reizigers”. In Kamermeisjes en soldaten gaat Arnon Grunberg onder andere couchsurfen en bedden opmaken omdat hij wil leren hoe te leven:

Als romans de lezer antwoord geven op de vraag hoe te leven, een antwoord dat wat complexer uitvalt dan in het gemiddelde zelfhulpboek, dan vond ik dat maar actief antwoord moest zoeken op die vraag: hoe te leven en vooral ook hoe niet te leven. (p.8)

Hier is de beweging dus omgekeerd.

Vandaag ben ik te gast. Hier, in Vught. We hebben deze namiddag een beklijvende rondleiding in Kamp Vught gekregen, een concentratiekamp voor Nederlandse Joden, Sinti, Roma en opgepakte verzetsstrijders. Later werden er NSB’ers gevangen gezet en Duitse burger-evacués opgevangen. Nog later: Molukse militairen in de nasleep van de onafhankelijkheid van Indonesië.

Thuis bij Elly. Ze toont me de ruime kamer en geeft uitleg bij afstandsbediening. Ik heb een badkamer voor mij alleen. Ze nodigt me uit voor een kop thee met haar man Adrie en schoonbroer uit Breda die toevallig op bezoek is. Het gesprek is uiterst hartelijk. Ik ben toevallig De eeuw van mijn vader van Geert Mak aan het lezen (geniaal boek). Onze gesprekken gaan ook over thema’s uit het boek: de Hervormde kerk, de Streng-Gereformeerden, de Brabantse Bourgondische mentaliteit. Maar ook over het werk van Adrie in de psychiatrie, de zin en onzin van opsluiting, de overrompeling voor Jeroen Bosch, een nakende vakantie in De Haan, …

Vrienden op de Fiets, ik ben helemaal verknocht. Je wordt lid voor tien euro, krijgt een ruime adressengids met de post opgestuurd en een landkaart van Nederland. Je belt vooraf (je mailt niet) en vraagt of er plaats is. Je betaalt standaard twintig euro voor een overnachting en een ontbijt. Ik ontbeet tot nu toe in Roermond, Aardenburg, op het eiland Texel en nu dus in Vught. En er werd steevast voor een heerlijk gevarieerde start gezorgd. Elly bakt ’s ochtends eieren voor mij.

Vrienden op de Fiets bestaat sinds 1984. Op een eerste oproep reageerden tachtig mensen, vandaag zijn er 6.000 adressen en 85.000 gebruikers (de meesten in Nederland, maar ook in Vlaanderen en Duitsland groeit de bekendheid). In Lokeren zijn er bijvoorbeeld zes adressen, mijn broer in Brugge combineert het met Airbnb, maar Vrienden op de Fiets geniet zijn voorkeur. “Het is persoonlijker, je bouwt meer een relatie op, het is een hartelijker publiek en je geraakt makkelijker in gesprek”, aldus Patrick Segaert.

Een gewoonte is ook dat je een gastenboek invult. Voor Vrienden op de Fiets moet je ‘op eigen spierkracht tochten maken’. Ook te voet, met een kano of als schaatser ben je dus welkom.

Is Vrienden op de Fiets een burgerinitiatief? Ik denk van wel. Ze is niet door de markt en niet door de overheid opgezet, maar door een oproep van Nel in 1984. Ze bevordert het ecologisch toerisme en biedt een betaalbaar en persoonlijk alternatief voor de vaak duurdere hotels of de anonieme jeugdherbergen. Vrienden op de Fiets is gebaseerd op vertrouwen: je tekent geen contract of toont geen paspoort, het is ontdaan van alle formaliteiten. De vergoeding dient voor de onkosten, het gesprek staat centraal en zelfs de babbel maak je zo kort of lang als je zelf wil. Doen!

Meer weten? Check www.vriendenopdefiets.nl.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *