Rotterdams hefpark als hefboom: René zoekt naar een nieuw financieel systeem

Rotterdam. Aan de rand van de volkse wijk Feijenoord. Achter enkele hoog opgeschoten coniferen ontdek ik een interessant project: het Hefpark.

hefpark

Enkele vrouwen zijn aan het tuinieren. Ze ruiken mijn grote honger naar kennis en nodigen me uit voor een babbel en een rondleiding. Mijn ogen puilen al snel uit mijn kas, want het Hefpark is ontstaan uit een buurtbevraging.

Er was eens… een braakliggend terrein in een dichtbevolkte wijk. “Hoe kunnen we dat samen invullen“, vroeg het lokale buurtwerk aan de buurtbewoners.

  • Een deel van het Hefpark is een BMX-terrein. Ik zie een aantal jongeren allerlei moves en capriolen maken.
  • De andere helft van het terrein is een samentuin. De tuin is erg weelderig, net als de gebruikers. Ik zie Turkse moeders, een jonge Surinamer, Ahmed en Pavlov. Daarnaast bestaat er een structurele samenwerking met enkele bewoners van een psychiatrische dagkliniek die onder grote autonomie mee participeren. Daardoor hebben de gebruikers van het Hefpark ondertussen een veel mildere kijk op die kwetsbare groep. Het Hefpark, een zandbak? Ja, maar wel één waar interessante verbindingen en relaties plaatsvinden.

Dankzij het groepje vrouwen ontmoet ik René, met wie ik lang babbel. Wat een ongelofelijk interessante kerel! Hij denkt na over de macht die complementaire munten kunnen ontwikkelen. René vindt dat er naast de euro dringend nood is aan een parallelle munt om een duurzame samenleving te realiseren. Straffer nog, hij trok al met een uitgewerkt plan naar vier politieke partijen in de hoop dat ze het zouden oppikken en op de politieke agenda te plaatsen. Als ze dat niet doen, denkt René eraan om zelf een beweging op te starten. In het verleden wou hij al workshops over economie en diverse munten lanceren. Volgens hem zijn economen niet of moeilijk in staat om out of the box te denken en ervaren gewone mensen te veel weerstand om over alternatieven voor het huidige systeem na te denken. Als burgers beseffen dat ze baas kunnen worden over hun eigen geld, vermoedt René dat er of veel woede of net veel positieve energie kan ontstaan.

René wil ‘zijn’ munt niet internationaal, maar enkel nationaal gebruiken. Net zoals de WIR in Zwitserland dat een jaaromzet van zes miljard draait. Het wordt dus een soort gulden zoals de vroegere munt in Nederland. We wisselen naamkaartjes uit en René rekent op me om België te overtuigen. Kloppend op elkaar schouders, schertsend en shaking hands nemen we afscheid.

Als we maar geloven dat alles mogelijk is… Ik las het op een muur in Tongeren. En wat als we het idee van Spreek van Hannah Arendt toevoegen?

Als we de wereld willen veranderen, zullen we eerst moeten begrijpen hoe ze tegenwoordig gevormd wordt en hoe de krachtsverhoudingen liggen. Geen burgerschap zonder systeemanalyse!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *